• Krzywo uśmiechnął się jakby opowiedział doskonały dowcip. - Zanim jednak wspomnisz jeszcze jakieś przekleństwa wysłuchaj tego, co mam do powiedzenia.

  • Nie mam ochoty z tobą rozmawiać.

  • Wspominałem o rozmawianiu? - Udał zdziwienie. - Wystarczy, że mnie wysłuchasz.

Strażnik spojrzał chłodno na elfa, po czym przeniósł wzrok na resztę więźniów. Jednakże i Joel i Santor milczeli. Oni również nie mieli pojęcia, co takiego chce osiągnąć Anathlon. Chłopak zastanawiał się jedynie czy i jego nie pociągną do odpowiedzialności za zachowanie młodocianego elfa. Siedział więc cicho w kącie jakby pragnął jak najmniej rzucać się w oczy. Santor siedział ze spuszczoną głową jedynie kątem oka spoglądając na towarzysza i Hardona.

Strażnik ponownie skierował wzrok na Anathlona, który już przestał się zadziornie uśmiechać.

- Wierz mi, że nie przybyłbym tutaj, gdybym nie miał ku temu ważnych powodów.

- Jasne. - Parsknął Hardon. - Podział na ważkie i istotne powody. Tymże też kierował się Gonterlon zabijając władcę prastarych elfów?

Anathlon nieco zmieszał się, na chwilę spuścił wzrok i wziął głęboki oddech. Wyglądało to tak jakby próbował znaleźć odpowiednie słowa, by uderzyć ripostą.

- To przeszłość. Zapomniana. Pani Naranii pragnie ugody.

- A czy pszczoły z niedźwiedziem w swaty chodzą? - Odparł strażnik zmrużywszy brwi i nachyliwszy się nad elfem.

- Chętnie przekonałbym cię najlepszymi dowodami jakie miałem, jednako wszystkie, które posiadałem, przepadły.

• Nie uważasz to za nazbyt wygodne? - Hardon wyprostował się. Przypominał teraz pień brzozy. - Lepiej przygotuj sobie lepszą obronę, bo wkrótce wyślemy cię tam, skąd ciężko będzie ci powrócić do swych zdradliwych pobratymców. - Tak zakończywszy rozmowę Hardon zakręcił się na pięcie i zniknął na drugim końcu korytarza.

Anathlon opadł na kolana i powoli osunął się po kratach. Czuł się zmęczony całą podróżą. Choć zdawał sobie sprawę, że będzie ona trudna a jej cel jeszcze bardziej kłopotliwy, jednako teraz gdy spotkał się z jednym z nich zdał sobie sprawę, że kłopotliwe to mało powiedziane. Nie miał pojęcia jak w takim razie ma przekonać ich władcę, jeśli tak naprawdę już sam przestał w to wszystko wierzyć.

Podniósł głowę. Zauważył, że w ciąż panującej ciszy ktoś mu się przygląda. Joel opierał brodę na dłoni jakby się nad czymś zastanawiał jednakże nie spuszczał z oka elfa. Anathlon poczuł się nieco zafrasowany.

- Co takiego?

Chłopak zmienił pozycję. Usiadł po turecku spuszczając swobodnie ręce na kolana.

- Zastanawia mnie, dlaczego siedzisz tutaj.

- Że co?

- Chodzi mu o magię. - Wtrącił Santor, który jak widać nie chciał brać większego udziału w rozmowie.

Nawet teraz, gdy wypowiedział te słowa, zdawało się, że nudzi mu się. Jakby odzywał się tylko po to, by wytłumaczyć coś nierozumnym istotom. Oboje Joel i Anathlon przenieśli na niego wzrok, po czym szybko powrócili do przerwanej rozmowy. Santor położył się na ziemi biorąc do ust kawałek słomki.

komentarze (19) | dodaj komentarz